Cao Guimarães is een kunstenaar die bekend staat om zijn gebruik van directe omgeving en toevalligheden voor zijn werk. Dat is nu te zien in Eye, in de tentoonstelling Locus.
Hoe kan het dat iemand zoveel lol haalt uit het meditatieve oeuvre van een toch vrij onbekende Thaise filmmaker? Om daarachter te komen mailde ik met Eric Allen Hatch.
Misschien is het omdat ik nu eenmaal meer een taaldenker dan een beelddenker ben, maar niets roert mij meer dan een stuk goed geschreven en gespeelde tekst in films.
‘Als groepen kunstenaars met verschillende achtergronden samenwerken, kunnen ze zich veel effectiever verzetten tegen de vuile politiek van vandaag de dag.'
Als het over transgenders in films gaat kom je al snel uit op twee soorten.
Met de nieuwe tentoonstelling rond Apichatpong Weerasethakul in Eye keert de Thaise filmmaker terug naar het land waar het voor hem allemaal begon.
Geïnspireerd door de platenverzameling van onze vader, raakten mijn broertje en ik ergens in de jaren negentig in de ban van vier jongens uit een ver zwart-wit-verleden.
De Braziliaanse kunstenaar speelt met de toevalligheid en speelsheid van de natuur en het leven zelf en de hierbij behorende ongestructureerde karaktertrekken.
Toen ik de trailer van Double Play zag merkte ik dat mijn Arubaanse hartje een stuk sneller ging kloppen. Een film die aandacht schenkt aan Curaçao en de eilanden? Yes please!
