Aan lief zijn heb je helemaal niets in het leven. Toen ik Jackie (2016) zag begreep ik die uitspraak volkomen.
Hoe ontstaat dit tastbare jaren tachtig-beeld? Hoe kun je, ook als je later geboren bent, toch het gevoel krijgen dat je erbij bent geweest?
Kijk, ik zie het zo: de Nederlandse taal is een boerenjongen. Een jongen met kaplaarzen aan die trekker rijdt, die van praktisch houdt.
Toen La Haine in 1995 uitkwam liet de film, over de levens van jongeren in de Parijse banlieues, een enorme impact achter die verder reikte dan de bioscoopzalen.
De alwetende vertellers in films stellen me altijd gerust. Terwijl we de hoofdpersonages zien lijden en voortploeteren in het leven vertellen zij met kalme stem wat er gaande is.
Opvallend aan het oeuvre van de Amerikaanse regisseur Jim Jarmusch is de focus op het alledaagse.
Dit jaar zou Marilyn Monroe 90 jaar zijn geworden. Ze blijft kunstenaars, schrijvers en filmmakers inspireren. Was dit ook zo geweest als ze de 90 had gehaald?
Naar een film kijken is een kunst op zich. Het kijken an sich gaat misschien nog wel, maar er iets over zeggen is een tweede.
“So what have you been up to… for twenty years?” Dat is de vraag waar de Trainspotting 2-trailer mee opent, twintig jaar nadat het origineel uitkwam.
