Wat maakt dit drieluik van drie verschillende regisseurs en één schrijver nou precies tot zo’n krachtige trilogie?
Misschien is het omdat ik nu eenmaal meer een taaldenker dan een beelddenker ben, maar niets roert mij meer dan een stuk goed geschreven en gespeelde tekst in films.
Als het over transgenders in films gaat kom je al snel uit op twee soorten.
Met de nieuwe tentoonstelling rond Apichatpong Weerasethakul in Eye keert de Thaise filmmaker terug naar het land waar het voor hem allemaal begon.
Geïnspireerd door de platenverzameling van onze vader, raakten mijn broertje en ik ergens in de jaren negentig in de ban van vier jongens uit een ver zwart-wit-verleden.
Het was het beste openingsweekend voor een vrouwelijke regisseur ooit. Maar wat interessanter is, is hoe Wonder Woman een belangrijk discussie onder feministen naar voren brengt.
Er is, bijvoorbeeld door feministische kunstenaars en wetenschappers, veel kritiek geleverd op het ideaal van universaliteit.
Wat de film onderscheidt van anderen is dat Get Out een scherpe satire is op de raciale spanningen en de ongemakkelijkheden die daaruit voortvloeien.
Voorbij het onschuldige verhaal dat de tandpastaglimlach van Doris Day vertelt.
